Fahişelerin ürküttüğü bir sokaktan geçiyordum.Yalnızlığın verdiği korkunç mide bulantısı ikide bir kendini yineliyor kusucakmışım gibi böğürüp yoluma devam ediyordum.Ondan ayrıldığım belki 3 belki de 5 ay olmuştu.Herkes onu unuttum sanar bense hiç bir zaman bitmemiş özlemiyle yalandan gülümserdim insanlara,güçlü ve gururlu bir erkeği oynuyordum.Birazda yavşak...
Mutlu olmalıydım en azından insanlar beni öyle görmeliydi.Onunla anım olan her sokak fahişelerin mutsuzluğuyla kaplıydı.Her seferinde ellerim ceplerimde tek başıma geçerdim o sokaklardan.Sanki ruhu yanımdaymış gibi hisseder arada konuşurdum onunla.Mutsuzluğum yalnızlığımda ortaya çıkan bir bebekti.Gözlerim hiç yaşarmazdı ama hissederdim ağlıyordu hep o geldiğinde aklıma.Silahlar patlardı bazı gecelerde,kovalardı akbabalar dudaktan öpemedikleri fahişelerini.Bazen bir deniz olurdu yolun sonunda bazense bir uçurum.Hiç bir zaman ulaşamazdım o yolun sonuna.Her seferinde yarı yolda nefesim kesilir elimdeki sigaram yere düşer ve sonra...
Sonrası evimde açılırdı gözlerim yalnızlıktan uyuya kalmıştım yine.Rüya diyemiyeceğim kadar karamsar kabus diyemiyeceğim kadar huzurlu bir düş seline kapılmıştı beynim.Sen gittiğinden beri böyleydim ben aslında, kendi yalnızlığımda kendimi fahişelerle kandırır yalnız değilim sanardım.Aslında o fahişeler kadar yalnızdım.Korkularımdan saklanıp kendimi satardım onlara.Yalnızlığım unutturdu ait olduğum adresi.Dünya döndükçe gözlerimi kapar bende dönerdim kendi etrafımda.Gözlerim açıldığında kimin yanındaysam onun hissederdim kendimi.
Yalnızlığım yokluğunda uyutamadığım bir bebek gibiydi.Küllerinden yaratırdı kendini ve geçmezdi korkuları...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder